Kleurrijke Oogst

Op 25 oktober was er weer een workshop in de natuur. We schreven met een groepje rondom de prachtige omgeving van kasteel Staverden en gebruikten de natuur als inspiratiebron. Buiten schrijven heeft een meerwaarde. Je kunt je laten verrassen door wat je om je heen ziet. Je kunt al je zintuigen gebruiken om je omgeving te beschrijven. Wat zie je, wat voel je, wat hoor je, wat proef je, wat ruik je.
We schreven in een prieeltje bij Kasteel Staverden, zaten op een stenen bruggetje aan het water en verwonderden ons over de verschillende bomen om ons heen om vervolgens vanuit het perspectief van een zelf gekozen boom te gaan schrijven. De natuur en de mensen veranderen en ook de boom heeft te maken met veranderingen in seizoenen, maar kan ook onveranderlijk jaren, soms eeuwen de tand des tijds doorstaan. We beschreven een dag uit het dagboek van een boom.
Vanuit rust, stilte en concentratie werd er volop geschreven en teksten met elkaar gedeeld.

Een mooie geslaagde morgen en omdat het zulk mooi weer was, dronken we na afloop op het terras van de Brasserie nog een kop koffie of thee.

Hoe gaat een schrijfworkshop?

Gekleurd schriftje met aangeklede penEr liggen duizenden gedachten in een mens die hij niet kent,
tot hij de pen opneemt om te gaan schrijven.
                                                            William Makepeace Thackeray

Een schrijfworkshop, hoe gaat dat eigenlijk?

Op woensdagmorgen gaan we ‘proef-schrijven’ in de Glazen Serre. Onze gastvrouw heeft voor hapjes gezorgd om te proeven: dadelpuntjes, Monchoutaartjes, Robert’s cakejes en nog veel meer huisgemaakte heerlijkheden. En de deelnemers komen om het schrijven te ervaren.
Het de eerste keer op deze plek.

Na tien uur wordt het stil in de serre. Acht pennen schrijven sprintjes in kleurige schriften. Zacht zonlicht schijnt door de heldere ramen. In de groene tuin bewegen bloemen en blaadjes bijna onopgemerkt in de wind.

Na een woordgedicht over onszelf maken we zinnen af, zoals ‘Onderweg naar deze plek dacht ik …’. We schrijven over de zondagse maaltijd in onze kindertijd. Een verhaaltje van Toon Tellegen inspireert tot een speelse dialoog tussen twee voorwerpen en een grappig plaatje leidt tot hilarische korte verhalen. We sluiten af met een haiku.

Zoveel woorden in zo’n korte tijd. Een paar uur je verbonden voelen, je laten ontroeren en samen lachen. Ieder luistert aandachtig naar de ander en schrijft voor zichzelf. Alles is goed.

Dan gaan we weer, op weg naar een zonnige zomermiddag.

Gaat het altijd zo? Ja en nee. Er is een oneindige variatie aan schrijfoefeningen en onderwerpen. Iedere schrijfgroep heeft zijn eigen dynamiek. Maar wat mij opvalt is dat het schrijven altijd verrast. Veel mensen het ervaren als een plezierige manier om hun hoofd leeg te maken en hun leven naar zich toe te schrijven.

Wat een wijs mens wijs maakt is niet dat hij meer ervaring heeft dan anderen,
maar dat hij meer aandacht schenkt aan zijn ervaringen dan anderen.
                                                                                      Andrew Cohen